حکمت و عرفان خسروانی در نصوص عتیق اوستایی، و نسبت آن با موسیقی آئینی و مذهبی ایران باستان

نوع مقاله : علمی پژوهشی

نویسندگان
1 استادیار دانشگاه فرهنگیان
2 دانشیار گروه حکمت هنر، مؤسسه آموزش عالی هنر و اندیشه، قم، ایران
3 دانشیار گروه حکمت هنر، مؤسسه آموزش عالی هنر و اندیشه، قم، ایران.
10.22034/toa.2026.2081306.1518
چکیده
موسیقی در ایران باستان جایگاه مهمی داشته و ایرانیان بر اساس باورهای دینی و اساطیری خود، در همه مراسم آیینی و مذهبی گونه های مختلف موسیقی را اجرا می کردند که به آن موسیقی آیینی گفته می شود. میان این موسیقی و اندیشه های حکمی و عرفان خسروانی پیوندی دیده می شود. در اوستای کهن، به ویژه گاتها (سرودهای زرتشت)، مضامین حکمی و عرفانی وجود دارد و این سرودها به توصیه زرتشت به صورت آهنگین و ملودیک خوانده می شده اند. برخی منابع منشأ شکل گیری موسیقی آیینی ایران باستان را همین آموزه ها و سرودهای گاهانی می دانند. همچنین حضور سرودهای اوستایی و نمونه هایی مانند سماع در سنت مهری، و انتخاب نغمات خاص برای نمادها و شخصیت های مرتبط با حکمت ایرانی، نشان می دهد موسیقی آیینی از فلسفه و عرفان خسروانی تاثیر گرفته است. هدف این پژوهش، توضیح و کشف همین رابطه و تاثیر متقابل با روش توصیفی تحلیلی و بر پایه منابع معتبر است.
کلیدواژه‌ها


مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده
انتشار آنلاین از 09 مهر 1405