2
حکمت هنر دینی، دانشکده دین و هنر، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران
3
علی رازی زاده، استادیار گروه هنرهای رسانه ای، دانشکده دین و رسانه، دانشگاه صدا و سیما، قم، ایران
10.22034/toa.2025.2057184.1489
چکیده
کییرکگور رنج را تجربهای عمیقاً درونی میداند که از تلاش انسان برای عبور از مرحلهی زیباشناسی و سپس اخلاقی و رسیدن به ایمان سرچشمه میگیرد. این مسیر، متکی بر مولفههایی چون فردگرایی، شور و مکنونیت است. فرد در امکانی که در مواجهه با امر مطلق قرار میگیرد، دچار پارادوکس و رنجی وجودی میشود که ناشی از سکوت و غیرقابل ادراک بودن آن است. رنج مومنانه حاصل صیروت یا امکان شدن است. پژوهش حاضر تبیین میکند که هرچند سینما قادر به بازنمایی مستقیم امر مقدس و نهایت ایمان نیست، اما میتواند با به تصویر کشیدن این مولفهها و رنج ناشی از آن، به ادراک ابعاد وجودی رنج مومنانه نزدیک شود. بنابراین، مقالهی حاضر با رویکرد توصیفی-تحلیلی و بر مبنای مطالعات کتابخانهای، به تحلیل چگونگی بازنمایی رنج مومنانه از منظر الهیات فلسفی کییرکگور در سینمای اگزیستانسیالیسم میپردازد و در نهایت، یافتههای مقاله نشان میدهد که کمال هر تجربهی ایمانی در سکوت نهفته است، و سینمای اگزیستانسیالیسم با تمرکز بر چگونگی بروز این مولفهها و رنج مرتبط با آن، هرچند نمیتواند آن را به تصویر بکشد ولی میتواند به تبیین این تجربه عمیق از طریق آیرونی سقراطی، اسطوره و تمثیل و بازنمایی مولفهها، کمک شایانی نماید.
الهیات هنر