عشق در تجربۀ عرفانی به مثابه بازی در تجربۀ اثر هنری بر اساس نظریه تخصیص پل ریکور

هرمنوتیک فلسفی کوشیده است تا مسئله نظام‌مند زیباشناسی را به پرسش از تجربه هنری تغییر دهد و از تقلیل به زیباشناسیِ سوژه دوری کند. در این تلاش، استعارۀ بازی نقش برجسته‌ای دارد. ریکور برخلاف گادامر با نظریه تخصیص، همۀ امکانات هرمنوتیک را در مسیر تأویل و خودفهمی قرار می‌دهد. فهم از تنش میان فاصله‌گذاری و خودفهمی روی می‌دهد. به عبارتی تأویل متن در خودتأویلی سوژه‌ای است که پس از تأویل، خود و امکاناتش را بهتر درمی‌یابد. غایت تخصیص نیز، بخشیدن ظرفیت‌های جدید در وسعتی تازه، برای شناخت خویشتن است. او با استفاده از استعارۀ بازی علاوه بر دگرگونی سوژه، دگرگونی واقعیت و نویسنده را نیز بر دگرگونی سوژه مقدم می‌کند. استعارۀ عشق نیز کارکرد مشابهی در دگرگونی سالک و جهان او در تجربۀ عرفانی عطار برای تقرب به حقیقت دارد. آیا استعاره عشق می‌تواند معادلی برای استعارۀ بازی (عید، جشن، آیین، سوگواری، رقص و غیره) باشد؟ ازآنجاکه روایت تجربۀ واقعۀ عشق نسبت به رویداد بازی عمر بسیار طولانی‌تری دارد و برای درک تأویل جاافتاده و ملموس‌تر است، آیا می‌توان عشق عرفانی را معادلی برای بازی هرمنوتیک در تجربۀ اثر هنری تلقی کرد. مقایسۀ دو کلان‌استعارۀ عشق و بازی راهی برای درک بهتر هر دو در تأویل می‌گشاید.