گذشت یکصد سال از بازتأسیس حوزه علمیه قم، فرصتی مناسب است تا یکی از ابعاد و آثار رشد و نزج این رهاورد دینی و دستاورد علمی و برکات این حوزه مقدسه مد نظر قرار گیرد. در واقع آنچه در این نوشتار مد نظرست، کنش و واکنشهاییست که از سوی حوزویان نسبت به رسانه – و در این مجموعه، مشخصاً مطبوعات دینی – بروز و ظهور یافته است. مطبوعات اسلامی در کشور ایران بیش از یک قرن سابقه دارد. گرچه تبلیغات سنّتی به شکلهای مختلف در جوامع اسلامی سابقهای بس طولانی دارد، ولی استفاده از رسانهای به نام «مطبوعه» به عنوان ابزاری برای تبلیغ آموزههای دینی بسیار دیر اتفاق افتاد؛ اما همین مقدار بسیار ثمربخش و پُربار بود. پیداست که منظور ما از دین، آن هم در قلمرو حکومت اسلامی ایران، دین متعالی و مترقی اسلام ناب محمدی است، و هر نشریهای که به هریک از موضوعات دین پرداخته و درجهت گسترش آن فعالیت نماید مطبوعه دینی است. بیتردید نشریات در فاصله دهههای منتهی به انقلاب مشروطه، بزرگترین تحول فرهنگی، اجتماعی و سیاسی را در ایران رقم زدهاند. در این میان برخی مجلات رویکرد دینی و اجتماعی داشتهاند و در صدد رفع شبهات یا پاسخ به سؤالات دینی جامعه برآمدهاند.
الهیات هنر