موسسه آموزش عالی هنر و اندیشه اسلامی الهیات هنر 2383-1227 1392 شماره اول 2014 02 20 Meditation on Bidel-e-Dehlavi's Allegorical Structure of Wonder Spell تأملی در ساختار تمثیلی طلسم حیرت بیدل دهلوی 51 78 29535 FA علیرضا نیکوئ استادیار دانشگاه گیلان. Journal Article 2013 11 10 "Talisman of Bewilderment" (Talism-e Hayrat) is one of the exquisite masnavis by 'Abd al-Qadir Bidel Dehlawi (1054–1133 AH / 1644–1720 CE). In this work, Bidel employs the masnavi form, a distinctive narrative structure, and an allegorical-symbolic language to decode the "talisman of human bewilderment" as the comprehensive microcosm (alam-e asghar), aiming through this decoding to attain the hidden treasure of the Divine. With an innovative approach reminiscent of fantasy cinema, Bidel adopts a macroscopic perspective to magnify the cosmic dimensions of the human body. He accompanies the reader on a spiritual journey—a voyage through the human body as the microcosmic counterpart of the macrocosm—moving from the particular to the universal, from multiplicity to unity, and transcending binary oppositions, ultimately to demonstrate that "the knowledge of God culminates in self-knowledge." In this allegorical tale, Bidel reveals that the structure of the entire universe, with all its intricate details, is reflected in the human being in a miniature, corresponding, and mirror-like manner. Employing a comparative approach, this study seeks to trace the philosophical-mystical sources of Bidel's thought in Indian texts and Islamic mysticism. While highlighting the foundational concepts of talisman (talism), deception (nayrang), bewilderment (hayrat), and maya, we have examined the narrative design and allegorical construction of this masnavi. <strong><em>طلسم حیرت</em></strong> یکی از مثنوی‏‌هایبدیع عبدالقادر بیدل دهلوی (1133هـ.ق – 1054هـ.ق) است. بیدل ­در این اثر، در قالب مثنوی و فرم روایی خاص و با زبان تمثیلی– رمزی، به رمزگشایی «<strong>طلسم حیرتِ</strong> <strong>انسان</strong>» به‏منزله هستیِ جامع می‏پردازد، تا از رهگذر رمزگشایی این طلسم حیرت­آفرین، به گنج ِمخفیّ حق راه یابد<strong>.</strong><br>بیدل به شیوه­ای بدیع، به سبک سینمای فانتزیبا نگاهی ماکروسکوپی، به بزرگ­نماییِ کیهانی ِ­پیکر انسان می­پردازد و مخاطب را در این سفر روحانی - که سیری است در کالبد بشری به مثابه­ المثنّایِ جهان­ کبیر - با خود همراه می‏کند تا با حرکت از جزئی به کلّی و از کثرت به وحدت و فرارَوی از تقابل­هایِ دوگانه، وانماید که "<strong>به خودشناسی ما، ختم شد خدادانی</strong>". بیدل در این ­داستان تمثیلی، نشان می­دهد که ساختار کلّ جهان با همه جزئیات پیچیده­اش، به‏صورت مینیاتوری ظریف و به­گونه­ای تناظری و آئینه­گون در انسان بازتاب یافته ­است.<br>در این­ تحقیق با رهیافتی تطبیقی به قصد جست وجوی آبشخورهای فلسفی- عرفانی بیدل در متون هندی و عرفان اسلامی، ضمن برجسته‏سازی مفاهیم بنیادینِ طلسم، نیرنگ، حیرت و مایا، به طرح روایی و ساخت تمثیلی این مثنوی پرداخته‏ایم. https://el.itaihe.ac.ir/article_29535_bde1d613c4e7839d1baac6aea8357e7d.pdf